Monday, January 3, 2011

पारिजात

ओळीतली चांगली सहा सात घरं सोडून आठवं घरं श्रीमंत आहे. निदान तेव्हातरी तसंच वाटायचं. त्या घराच्या दारातच प्राजक्ताचं झाड होतं. कधी उकाड्या रात्री पश्चिमेहून येणारा वारा, गार वगैरे नसायचा, पण मी जरा वाहतेय.. असं सांगत येणारी हवा मस्त सुवास घेऊन यायची. दिवसाची किचकीच, अस्वस्थ घटकेच्या रेषा पुसून टाकणारा सुवास.. पश्चिमगंध म्हणजे पारिजाताचा वास हे समिकरण म्हणूनच डोक्यात बसलं असाव!
उगाचच मागे एकदा ऎकलेल्या सावंत सरांच्या भाषणातली काही वाक्ये आठवायची. अर्थाअर्थी काही संबंध नसेलही असेलही . " तुम्ही विचार करता त्यापेक्षा जे आहे ते खूप वेगळ आहे. बहुतेक आपल्या कक्षेबाहेरच. ते आपल्याला समजत नाही, पकडता येत नाही म्हणून खंत बाळगायचे काहीच कारण नाही.आपण आत्ता जे जगतोय ते चांगल्या प्रकारे, कधी मजेशीर पध्दतीनेही अनुभवायला हवयं. मी योग शिकवतो म्हणजे इथे येवून कवायतच करायची आहे असे नाही. तो तुम्ही अनुभवा.. याची सुरवात छोट्या छोट्या गोष्टींपासून करा. "
सुवास अनुभवायला त्या पारिजातने शिकवले. मंद घटकेच्या शांत अनुभवाला सुरवात करुन दिली. बागेतून येणारा वेगवेगळ्या पानांचा वासही आसपास असायचाच. पण हा दरवळ वेगळा जाणवतच राहिला.
कालौघात झाड दोनदा अर्धे कापले गेले. तरी परत जमेल तसे फुलत गेले. आता पूर्वीइतका सडा नाही पडत. बागेतल्या पानांचा वास प्रखर वाटतो. या वेगळ्या मंद वासाची रांगोळी आता अंगणात नाही उमटत.. आणि तसेही ते घरही आता श्रीमंत राहिले नाहीय!

4 comments:

  1. इथवर पोचतोय पारिजात....
    सुगंधात आणि स्मृतींत ही

    ReplyDelete
  2. Yogesh,
    your comment made my day.. :)
    Thanks!

    ReplyDelete