Monday, November 15, 2010

छोटे थे, माँ उपले थापा करती थी

हम उपलों पर शक्लें गूँधा करते थे

आँख लगाकर, कान बनाकर

नाक सजाकर -

पगड़ी वाला, टोपी वाला

मेरा उपला -

तेरा उपला -

अपने-अपने जाने-पहचाने नामों से

उपले थापा करते थे

हँसता-खेलता सूरज रोज़ सवेरे आकर

गोबर के उपलों पे खेला करता था

रात को आँगन में जब चूल्हा जलता था

हम सारे चूल्हा घेर के बैठे रहते थे

किस उपले की बारी आयी

किसका उपला राख हुआ

वो पंडित था -

इक मुन्ना था -

इक दशरथ था -

बरसों बाद - मैं

श्मशान में बैठा सोच रहा हूँ

आज की रात इस वक्त के जलते चूल्हे में

इक दोस्त का उपला और गया!


-गुलजार (पुखराज)
--------------------------------------------------

एक यात्रा जेव्हा संपते तेव्हा दुसरी सुरु होते का? होत असेलही कदाचित, नसेलही कदाचित! लहानपणी कधीतरी खेळलेल्या गोवरींचा खेळ पुन्हा कधी आठवला गेला असेल? गाव सोडताना? कुठल्याशा कॅंपमधे जुनाट रात्री धगधगलेल्या आगीभोवती गोल करुन बसल्यावर पिवळ्या रंगात बुडून जाताना, की थेट आत्ताच? अगदीच नाही म्हटले तरी, मधेच कधी चुकार आठवण डोकावली असेलच जशी आत्ता आठवली. ही तुझी गोवरी, ही नाकवाली माझी..  कित्ती वर्षे झाली त्याला, आता ती चूल विझून गेली आहे, आणि इथे दुसरी पेटू लागली आहे.
एक महायात्रा संपते तेव्हा बाकी दुसरी यात्रा सुरु होते. हो, होतेच!

2 comments:

  1. गद्य पॅरा खुप आवडला मीनल...

    ReplyDelete
  2. हाहा..
    मला आपला पद्यच आवडला.. ;)

    ReplyDelete