Thursday, December 16, 2010

पडून गेल्या पावसाचा
गंध वेगळा आहे
अवेळी फुलल्या स्मितरेषांचा
खेळ आगळा आहे

आठवणअक्षर पुन्हा गिरविण्याचा
छंद भाबडा आहे
कुणा मनविभोर अस्तित्वाचा
भास तेवढा आहे

कधी ढगाळ करडा
कधी मधाळ भुरका
बहुदा दुसर्‍या मनाचा
रंग आठवा आहे

Wednesday, December 1, 2010

बस एक ही सुर में


एक ही लय में सुबह से

देख, कैसे बरस रहा है उदास पानी

फुहार के मलमली दुपट्टे से,

उड़ रहे हैं

तमाम मौसम टपक रहा है

पलक पलक रिस रही है

ये कायनात सारी

हर एक शै भीग-भीगकर देख

कैसी बोझल सी हो गयी है

दिमाग की गीली-गीली सोचों से

भीगी-भीगी उदास यादें टपक रही हैं

थके-थके से बदन में बस

धीरे-धीरे

सांसों का गर्म लोबान जल रहा है.

- गुलजार

Tuesday, November 23, 2010

निंदसे घिरे नैना कबसे शिकायत कर रहे है इतने उजाले की,
हात बढा़कर बंद भी नही कर सकता ये रोशनी

बड़ी तेज जल रही है आज ये चाँद की बत्ती!

Monday, November 15, 2010

छोटे थे, माँ उपले थापा करती थी

हम उपलों पर शक्लें गूँधा करते थे

आँख लगाकर, कान बनाकर

नाक सजाकर -

पगड़ी वाला, टोपी वाला

मेरा उपला -

तेरा उपला -

अपने-अपने जाने-पहचाने नामों से

उपले थापा करते थे

हँसता-खेलता सूरज रोज़ सवेरे आकर

गोबर के उपलों पे खेला करता था

रात को आँगन में जब चूल्हा जलता था

हम सारे चूल्हा घेर के बैठे रहते थे

किस उपले की बारी आयी

किसका उपला राख हुआ

वो पंडित था -

इक मुन्ना था -

इक दशरथ था -

बरसों बाद - मैं

श्मशान में बैठा सोच रहा हूँ

आज की रात इस वक्त के जलते चूल्हे में

इक दोस्त का उपला और गया!


-गुलजार (पुखराज)
--------------------------------------------------

एक यात्रा जेव्हा संपते तेव्हा दुसरी सुरु होते का? होत असेलही कदाचित, नसेलही कदाचित! लहानपणी कधीतरी खेळलेल्या गोवरींचा खेळ पुन्हा कधी आठवला गेला असेल? गाव सोडताना? कुठल्याशा कॅंपमधे जुनाट रात्री धगधगलेल्या आगीभोवती गोल करुन बसल्यावर पिवळ्या रंगात बुडून जाताना, की थेट आत्ताच? अगदीच नाही म्हटले तरी, मधेच कधी चुकार आठवण डोकावली असेलच जशी आत्ता आठवली. ही तुझी गोवरी, ही नाकवाली माझी..  कित्ती वर्षे झाली त्याला, आता ती चूल विझून गेली आहे, आणि इथे दुसरी पेटू लागली आहे.
एक महायात्रा संपते तेव्हा बाकी दुसरी यात्रा सुरु होते. हो, होतेच!

Sunday, November 7, 2010



कचकड्याचे दिवस परतू पाहताना

वाटेतच त्यांना जाणवलं,

की आता पायाखाली मखमल नाही,

तेव्हा चक्क यायला नकार दिला त्यांनी!

निरागस निरागस म्हणून लाडावून

ठेवलेले कचकड्यांचे दिवस..

हिरवा हा एकच रंग होता तेव्हा,

पोपटी, मेंदी अशा पोटशाखा कळायच्याच नाहीत..

पाऊसगप्पा मारताना जुनी आठवण काढायचा प्रश्नच नव्हता,

जे होतं, ते सगळं नविनच होतं..

आपल्याला फारसं कळत नाही हे अमान्य करण्याचा

खटाटोप करण्याची गरज नसलेले दिवस,

रंगवून सांगितलेल्या गोष्टींतले मोर

आत्ता उडी मारुन बाहेर येतात की काय असं वाटायला लावणारे दिवस..

तुझ्या डोळ्यांच्या नाचणार्‍या मनभावल्या

काळेभिन्न पाणी गोठवून ठेवल्यासारख्या..

आपल्यातुपल्यातली गोष्ट नक्की उघड करणार नाहीत ना?

तुला त्याच हक्काने दटावायचं ठरवलं तरी

तसं करता येणार नाही गं..

कचकड्यांच्या दिवसांनी खडबडीत रस्त्यांवरुन यायला

चक्क नकार दिलाय..!

Thursday, September 2, 2010

बराच वेळ उलटून गेलाय, खरं म्हणजे आता पुस्तक वाचण बंद करायला हवं, पण पुढे काय होईल याची उत्सुकता  स्वस्थ बसू न देणारं पुस्तक! तारवटलेल्या डोळ्यांनी तशीच पानं खायला सुरु!
एंजल्स ऍन्ड डिमन्स, डा विंची.. हा डॅन ब्राऊन अफलातून माणूस आहे. कमालीची वेगवान पुस्तके लिहतो. इतकी, की हे असं असू शकेल का हा विचार करायला वेळच देत नाही..
त्याचे मूळचे सगळे संदर्भ खरे असल्याने ख्रिश्चन प्रोटोकॉल, काही पध्दतींविषयीचा भयंकर गोंधळ थोडा कमी झाला.  येशूची ब्लडलाईन अस्तित्वात आहे की नाही कुणास ठाऊक, इल्युमिनाटी कितपत पाशवी होती/ आहे ते डिमन्सच जाणो, एकूण मजा आली.. आता द लॉस्ट सिंबॉल आणि डिसेप्शन पॉईंट.
बघू, ब्राऊन कारखान्यातून आणखी काय काय निघत ते!

Wednesday, July 21, 2010

श्रीहरी विठ्ठल पाहतो मी आज
आनंदाची पेटी खोलतो मी आज
निळे सावळे भास सदैव आसपास
विठ्ठलु तुझ्या पायी गुंतला श्वास

Friday, April 16, 2010
















पाऊसभरले मन घेई अदृष्टाचा ठाव
काचपांढर्‍या सरींची जमिनीवर धाव

झाड चिंब पाखरुही चिंब
चिंब रुसकी पायवाट
खळाळत पुढती झाले
चिमणे ओहोळ भुरकट

रंग विभोर दाटला वर
आभाळ फिरते गार
गुंतलेली फांदी हलली
शेंड्याकडे तुरतुरली खार

वारा पानांचा खेळ चाले
दुसरा नाही आवाज
चहुकडे गजबजे गच्च
तो एकच पाऊसनाद

जळ इथे तिथेही जळ
उलगडेल हिरवी चादर
झुळझुळताना दिसत आहे
पाण्यात पाण्याचा पदर

Saturday, February 20, 2010

न जाने कैसी गुनगुनी हसी आसपास रहती है,
हर रोज गुलाबी शामे मीठे शक्करकंदकी टोकरी बन जाती है,

हॉं..यही बात है, तुम्हारा नाम ज़हम में आता है और
दिन ’खुशनुमा’ हो जाता है |

Thursday, January 28, 2010

जबभी आती है, जख्म खुले कर दर्दे-ए-एहसास छिडक जाती है
फ़िरसे पलटके आती है तो मरहमकी हलकी चादर बिख़ेर देती है

आख़िर तुम्हारी यॉंदे मुझ़से चाहती क्या हैं ?

Tuesday, January 5, 2010

Footprints



युँ इर्दगिर्द घूमती रहती है याँदे तुम्हारी

जैसे सुबह हाथोंमें मोगरेकी चंद सफ़ेद बूँदे
कुछ पलही समाई हो
लेकिन शाम ढलेभी उसकी खुशबू जायेही ना..!
अच्छा लगता है, महकता हुआ दिन..

किनारेकी गिली रेत मेरा वजन दिखाते हुए
पैरो के निशान बनाती है,
तो बगलमे गुनगुनाने लगते है तुम्हारे पैर..!
अच्छी लगती है, मुस्कराती हुई शाम..

बस य़ही चाहता हूँ
मुझे रिहा न करे ये कैद सुनेहरी
युँही इर्दगिर्द घूमती रहे याँदे तुम्हारी